S.M. Rafaela Czernigiewicz, „Z przeszłości naszego Zgromadzenia” Nr 3/1973 r.

W Polsce

Przypuszczalnie z chwilą przyjęcia chrześcijaństwa przez Polskę i rozszerzenia nabożeństwa do Męki Pańskiej, również w naszej Ojczyźnie oddawano cześć Najświętszemu Obliczu Pana Jezusa.[1]

W roku 1208 powstał zakon Kanoników i ss. Kanoniczek św. Ducha de Saxia, w którym szczególnie czczono Najśw. Oblicze P. J.  Celem tej czci było, aby w obliczu bliźnich, których pielęgnowali szczególnie w szpitalach, dopatrywać się Oblicza Pana Jezusa. Ten sam zwyczaj przyjął się od 1220 roku u polskich sióstr kanoniczek, które we wszystkich domach posiadają wizerunki Jego i oddają szczególną cześć Temu Obliczu. Obchodzą one uroczystość Najświętszego Oblicza w I-szą niedzielę po 3-ch Królach. W ten dzień w Krakowie przenoszą ze swojego zakonnego chóru Obraz Najświętszego Oblicza do kościoła, gdzie odprawia się Msza św. za Zgromadzenie. Na tej Mszy św. są obecni niektórzy lekarze i ze świecami w rękach uczestniczą w Najświętszej Ofierze. Zapewne modlą się o łaskę, w obliczu każdego bliźniego, któremu służą, mogli widzieć Oblicze Boskiego Zbawiciela.[2]

Władysław, syn Zygmunta III, króla polskiego, za waleczność w obronie Kościoła został mianowany w 1625 r. przez Papieża Urbana VIII kanonikiem św. Piotra w tym celu, aby mógł ukazać Chustę św. Weroniki zebranemu w Bazylice ludowi. Później, gdy został królem Polski, na otrzymane gratulacje od kapituły rzymskiej, przypomniał kanonikom, że w czasie pobytu w  Rzymie został zaliczony do ich kolegium, by mógł z bliska oglądać Przenajświętsze Oblicze P. J.

W roku 1888 O. Honorat Koźmiński wspólnie z Matką Elizą Cejzik założył Zgromadzenie Zwiastunek Wynagradzania, czyli Misjonarek Najświętszego Oblicza, które oprócz celów charytatywnych ma za zadanie oddawać szczególną cześć Najświętszego Obliczu Chrystusa Pana.

W związku z kultem Najświętszego Oblicza P. J. O. Honorat napisał książkę pt.: Nowy Dar Jezusa, Kraków 1891 i O czci wynagradzającej, Kraków 1902 / 2-gie wyd. Nowego Daru Jezusa/.

Oprócz tego wyszło w Gnieźnie w 1893 r. streszczenie tej książki przez osobę nieznanego nazwiska, pt.: „Nabożeństwo wynagradzające i Cześć Przenajświętszego Oblicza Pańskiego” oraz w  Warszawie w 1899 roku: „Miesiąc Najświętszego Oblicza Pańskiego” nieznanego autora.